(P) Phos Graffeine (P)

เวลาผ่านไป อมนุษย์ทรงพลังสองเผ่าที่เกิดขึ้นในฐานะตัวแทนแห่งแสงสว่างและความมืดเกิดข้อพิพาทต่อกันและเริ่มก่อสงครามกัน สองเผ่าได้แก่กุรอนงิ ชนเผ่าที่เกิดจากมนุษย์ผู้ลุ่มหลงในอำนาจมนตราแห่งความมืดหมายใช้มันเพื่อได้มาซึ่งอำนาจอันยิ่งใหญ่จนถูกครอบงำโดยความมืดมิดนั้นและจิตใต้สำนึกที่กระหายการต่อสู้ของมนุษย์เอง มีจุดเด่นคือการพัฒนาร่างกายไปกับการต่อสู้เพื่อได้มาซึ่งพลังที่เหนือกว่าเดิม กับ ลินโตะ ชนเผ่าผู้รับใช้พระเจ้าแห่งแสงสว่าง อยู่ใต้อาณัติการปกครองของชนชั้นนักรบที่เรียกว่า ลอร์ด และ เอล ลอร์ด

สงครามเกิดขึ้นเป็นเวลาอันยาวนาน แต่อำนาจของกุรอนงิ ณ เวลานั้นที่นำโดยจอมราชันย์ อึน ดากูบาห์ เซบา เหนือกว่าลินโตะมากนัก อาจกล่าวได้ว่าแข็งแกร่งกว่าบรรดาเอลลอร์ดของลินโตะ เหตุนี้มนุษย์ที่ฝักไฝ่ทางสงบของลินโตะ จึงอ้อนวอนขอพลังอันยิ่งใหญ่ที่ทัดเทียมกับ ดากูบาห์ จากโอเวอร์ลอร์ด เพื่อกำจัดกุรอนงิคืนความสงบสุขแก่โลกที่โอเวอร์ลอร์ดสร้างขึ้นมาเสีย

โอเวอร์ลอร์ดตระหนักถึงความตั้งใจอันแน่วแน่นี้ จึงมอบพลังให้กับมนุษยผู้นั้นเพื่อก้าวขึ้นเป็นแม่ทัพแห่งลินโตะ โดยการใช้หินอัมดัม และเข็มขัดอาร์เคิล แหล่งพลังงานชนิดเดียวกันกับดากูบาห์ จอมราชันย์แห่งกุรอนงิ นักรบผู้นั้นได้รับสมญานามว่า คูกะ ทว่า เบื้องหลังของพลังที่ได้มาโอเวอร์ลอร์ดแห่งความมืด ที่คิดจะชิงอำนาจสิทธิขาดในการดูแลโลก แอบทำสัญญากับคูกะว่า หากกำจัดกุรอนงิจนสิ้นแล้ว คูกะต้องเป็นทายาทแห่งความมืดผู้นำมาซึ่งความมืดชั่วนิรันดร์ ด้วยการต่อสู้กับโอเวอร์ลอร์ดแห่งแสง

ในสงครามอันศักดิ์สิทธิ์ หรือที่กุรอนงิเรียกขานว่า เกเกรุ คูกะใช้พลังที่ได้รับมาแปลงร่างเข้าต่อสู้และสังหารบรรดากุรอนงินับไม่ถ้วน ด้วยการดึงพลังจากธาตุทั้งห้า ดิน น้ำ ลม ไฟ อัสนี ก่อเกิดร่างนักรบที่มีพลังมหาศาล แต่ในศึกครั้งสุดท้ายคูกะไม่ยอมใช้พลังแห่งความมืดเข้าต่อสู้ตัดสินกับดากูบาห์ เพราะความกลัวว่าพลังนั้นจะครอบงำและทำให้ตนกลายเป็นดากูบาห์ที่สอง คูกะจึงใช้วิธีการปิดผนึกดากูบาห์ โดยใช้ร่างของตนเป็นเครื่องมือปิดผนึก อีกนัยหนึ่งเพื่อป้องกันมิให้อำนาจความมืดนิรันดร์ ถูกโอเวอร์ลอร์ดแห่งความมืดนำไปใช้ และบรรดานักรบลินโตะได้สร้างโลงหินขึ้นเพื่อปิดผนึกร่างนี้ไว้พร้อมสลักอักขระโบราณเตือนให้รู้ถึงสิ่งที่จะเกิดขึ้นหากใครก็ตามเปิดผนึกโลงศพนี้

โอเวอร์ลอร์ดแห่งความมืด จึงต้องเข้าต่อสู้กับอีกภาคของตนคือ โอเวอร์ลอร์ดแห่งแสงสว่าง ซึ่งตอนนั้นรู้ดีถึงแผนการของอีกฝ่าย จึงใช้พลังแสงบริสุทธิสร้างเมล็ดพันธุ์แห่งอากิโตะขึ้นมาทำให้โอเวอร์ลอร์ดแห่งแสงต้องสูญพลังไปจำนวนมาก ท้ายที่สุดโอเวอร์ลอร์ดแห่งความมืดเป็นผู้ชนะในศึกนี้ และได้รับสิทธิในการปกครองดูแลโลก ส่วนโอเวอร์ลอร์ดแห่งแสง ก่อนจะสูญสลายได้ใช้พลังเฮือกสุดท้ายหว่านเมล็ดพันธุ์อากิโตะลงมายังโลก พร้อมความหวังลึกๆ ว่าสักวัน บุตรแห่งพระเจ้าตัวแทนแห่งแสงสว่างจะถือกำเนิด และนำมาซึ่งแสงสว่างชั่วนิรันดร์

ปริศนาแห่งอากิโตะ

บรรดาลินโตะที่ได้รับเมล็ดพันธุ์อากิโตะเข้าไป ต่างเริ่มวิวัฒนาการตนเองทั้งแบบทีละน้อย และแบบข้ามขีดจำกัด โอเวอร์ลอร์ดแห่งความมืดรู้เรื่องนี้ดี จึงออกคำสั่งแก่นักรบลินโตะทุกตน ให้ตามไล่ล่าสังหารลินโตะคนใดก็ตามที่มีพลังแห่งอากิโตะแฝงอยู่ในร่าง

รูปแบบของการวิวัฒนาการสู่สุดยอดแห่งนักรบของอากิโตะ มีหลากหลายรูปแบบแต่ที่เห็นได้ชัดสุดคือ สามรูปแบบที่ก้าวกระโดดอย่างล้ำหน้า กิลส์ ร่างกายที่พัฒนาถึงขั้นสุดยอดของกล้ามเนื้อและระบบประสาทแต่ยังไม่อาจก้าวไปถึงขั้นไร้ขอบเขต กล่าวคือเป็นได้แค่อมนุษย์นักรบแห่งลินโตะ แต่ยังมิใช่อากิโตะโดยแท้จริง ประเภทถัดมา อากิโตะ ร่างวิวัฒนาการที่ก้าวข้ามจุดสุดยอดไปแล้ว และพร้อมจะพัฒนาต่อได้อีกตามแต่วิญญาณของผู้ครอบครองพลัง และอนาเธอร์อากิโตะ ร่างที่วิวัฒนาการถึงขั้นสุดยอดแห่งพลังอากิโตะ แต่ไม่สามารถพัฒนาต่อให้ถึงขั้นไร้ขอบเขตได้

คูกะ vs อากิโตะ

ในยุคปัจจุบัน มีการขุดพบซากสุสานโบราณ พร้อมโลงศพหินและร่างมัมมี่ของนักรบ เหล่านักสำรวจทำการเปิดผนึกโดยรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ทำให้ดากูบาห์ตื่นขึ้นสังหารทุกคน ณ ที่นั้น และคืนชีพให้เหล่ากุรอนงิที่ตายไปในสงครามศักดิสิทธิ์ การกลับมาของดากูบาห์ครั้งนี้ มาพร้อมกับเกเกรุที่กำหนดว่า ผู้ชนะคนสุดท้ายจะได้เป็นราชันย์เหนือกุรอนงิทั้งปวง

โกะได ยูสึเกะ ชายหนุ่มพเนจรที่โชคชะตานำพาให้มาเป็นคูกะได้เข้ามามีส่วนร่วมอย่างไม่คาดฝัน ด้วยจิตใจที่ต้องการปกป้องรอยยิ้มของทุกคน จิตวิญญาณของโกะไดจึงหลอมเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับนักรบคูกะคนก่อน กลายร่างเป็นคูกะคนใหม่เข้าต่อสู้ และพัฒนาตนเองมาเรื่อยๆ จนถึงขั้นสุดยอด พลังแห่งความมืด ที่โกะได ไม่กล้าใช้มันเข้าต่อสู้กับดากูบาห์ ทำให้เข็มขัดอาร์เคิลถูกดากูบาห์โจมตีจนเกิดรอยร้าว ยูสึเกะจึงเหลือเพียงทางเลือกสุดท้าย หากต้องการพิทักษ์รอยยิ้มของทุกคน นั่นคือการใช้พลังแห่งความืดต่อสู้ในฐานะคูกะที่แท้จริง

การต่อสู้ครั้งสุดท้าย โกะได รวบรวมจิตใจและความต้องการที่จะต่อสู้เพื่อปกป้องชีวิต แทนที่จะใช้ความเกลียดชังซึ่งเป็นต้นกำเนิดที่แท้จริงของพลังแห่งคูกะ

"ผู้ชนะ ในท้ายที่สุดจะนำมาซึ่งความมืดมิดชั่วนิรันดร์" หญิงสาวรอยสักกุหลาบทิ้งปริศนานี้ไว้ให้กับอิชิโจ คาโอรุ ตำรวจหนุ่มคู่หูของโกะไดก่อนที่เธอจะตาย

แต่ทุกอย่างไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพราะจิตใจบริสุทธิ์ของโกะได แปรเปลี่ยนพลังงานแห่งความมืดทั้งหมดมาเป็นพลังแห่งนักรบก่อกำเนิดอัลติเมทคูกะ สุดยอดนักรบที่ยังไม่มีใครเทียบรัศมีได้ แทนที่จะกลายเป็นปีศาจร้ายบ้าคลั่งเหมือนดากูบาห์ ในการต่อสู้คูกะสามารถทำลายแหล่งพลังงานทั้งหมดของดากูบาห์ได้สำเร็จด้วยการชกที่เข็มขัดจนหินอัมดัมแตก แต่ดากูบาห์ก็โจมตีที่เข็มขัดของคูกะที่ร้วอยู่จนหินอัมดัมแตกเช่นเดียวกัน ทั้งสองจึงต้องต่อสู้กันด้วยร่างของมนุษย์ และชัยชนะเป็นของโกะไดในที่สุด แต่โกะไดไม่สามารถแปลงร่างเป็นคูกะได้อีกต่อไปจนกว่าเข็มขัดจะฟ้นฟูสู่สภาพเดิมซึ่งเขาต้องการเช่นนั้น เพราะพลังของอัลติเมทคูกะรุนแรงและน่ากลัวเกินกว่าจะนำมาใช้ต่อสู้เพราะพลังนั้นสามารถทำลายล้างโลกได้ทั้งใบ

3 ปีต่อมา เกิดคดีฆาตกรรมปริศนาโดยอมนุษย์ขึ้นอีกครั้ง เรียกว่าอันโนน แต่ครั้งนี้มนุษย์มีอาวุธลับที่พัฒนาขึ้นมาตอบโต้โดยอาศัยข้อมูลจากการพลังของคูกะ เป็นระบบ G3 และ G3-X กับ G4 แต่ระบบมีข้อผิดพลาด G4 จึงล้มเลิก ภายหลังทหารนำมาดัดแปลงใหม่แต่ข้อผิดพลาดยังคงอยู่เช่นเดิมจึงถูก G3-Xทำลาย สึงามิโซอิจิ ชายความจำเสื่อมแต่มีประสาทสัมผัสรับรู้การเคลื่อนไหวและจิตที่มุ่งร้ายของอันโนน ทำให้เขาแปลงร่างเป็นสิ่งที่เรียกว่าอากิโตะ เข้าขัดขวางอันโนนได้ อาชิฮาร่า เรียว นักกีฬาพรสวรรค์ หลังประสบอุบัติเหตุ ร่างกายก็พบความเปลี่ยนแปลง เขาสามารถกลายร่างเป็นมอนุษย์ที่คล้ายคลึงกับอากิโตะได้ เรียกว่า กิลส์ ทั้งคู่ต่อสู้กับอันโนนโดยไม่รู้ถึงเบื้องลึกแม้แต่น้อย จนกระทั่งภายหลังพวกเขาได้พบกับคิโนะ คาโอรุ นายแพทย์เทวดาที่มีพลังแปลงร่างเป็นอากิโตะที่สมบูรณ์แบบได้ หลังการปรากฏตัวของบรรดา เอล ลอร์ด

ปริศนาต่างๆ เริ่มคลี่คลาย ศัตรูที่แท้จริงคือพระเจ้าโอเวอร์ลอร์ดด้านมืดเริ่มลงมือด้วยตนเอง เพราะหวาดกลัวต่อพลังอากิโตะ หลังจากที่เห็นโซอิจิพัฒนาอากิโตะเข้าสู่ร่างไร้ขอบเขต เบิร์นนิ่งฟอร์ม และกำจัดเอล ลอร์ด ลงได้ จึงคิดแย่งชิงพลังอากิโตะมาจากทุกคน เพราะเวลานี้ ไม่มีคูกะที่ตามชะตากรรมถูกสร้างขึ้นมาเพื่อคานพลังนั้นไว้อีกต่อไปแล้ว

ในการต่อสู้ครั้งสุดท้าย กิลส์พัฒนาตนเองเป็นร่างต่อสู้ขั้นสูงสุดที่มีพลังเทียบเท่าอากิโตะเบิร์นนิ่งฟอร์ม แต่โซอิจิ ก้าวข้ามขอบเขตวิวัฒนาการเหนือกว่านั้น ด้วยการแปรสภาพพลังแห่งแสงสว่างบริสุทธิ์ ทำให้อากิโตะเข้าสู่ร่างไชน์นิงก์ฟอร์ม ตัวแทนแห่งแสงสว่าง เหมือนคูกะที่เป็นตัวแทนแห่งความมืด ส่วนคิโนะ คาโอรุ หรืออนาเธอร์อากิโตะเสียชีวิตก่อนการต่อสู้ครั้งสุดท้าย

โซอิจิ ด้วยความช่วยเหลือของ G3-X ฮิคาวะ มาโกโตะ และ กิลส์ สามารถใช้พลังแห่งแสงกำจัดเอล ลอร์ด ตนสุดท้ายได้สำเร็จ และใช้พลังนั้นโจมตีโอเวอร์ลอร์ดด้านมืดที่กำลังเข้าสู่สภาวะจำศีลก่อนจะสลายไป

หากคูกะเข้าร่วมรบ จะเป็นอย่างไร

ในฐานะที่ทั้งสองคือตัวแทนแห่งแสงสว่างและความมืด ทั้งสองจึงเท่ากับเป็นศัตรูของกันและกัน คูกะต่อสู้เพื่อพิทักษ์ลินโตะ แต่อากิโตะต่อสู้เข่นฆ่านักรบของลินโตะ หากจะกล่าวก็เหมือนกับทรยศต่อชนเผ่า เพราะเนื้อแท้ของอันโนน คือนักรบของลินโตะที่ถูกบัญชาโดยโอเวอร์ลอร์ดด้านมืด ถ้าการต่อสู้เกิดขึ้นระหว่างคูกะและอากิโตะ ผลที่ออกมาจะไม่แตกต่างจากครั้งที่โอเวอร์ลอร์ดต่อสู้กันแม้แต่น้อย เนื่องจากอากิโตะ ณ เวลานี้แม้จะพัฒนาได้อีกอย่างไร้ขีดจำกัด แต่คูกะนั้นผ่านการพัฒนาจนควบคุมพลังแห่งความมืดได้ดังใจแล้ว อีกทั้งอยู่ในสภาพร่างสมบูรณ์แบบที่แข็งแกร่งที่สุด เท่าที่เหล่านักรบเคยมีมา

แต่จุดพลิกผันที่อากิโตะและคูกะ ไม่ได้เป็นศัตรูกันอย่างที่โอเวอร์ลอร์ดแห่งความมืดต้องการเพราะ ทั้งสองต่างมีความต้องการปกป้องมนุษย์เหมือนกัน เมื่อจุดประสงค์ตรงกัน ทั้งคู่จึงไม่ต้องมาสู้กันเองในฐานะตัวแทนแห่งความมืดและแสงสว่าง หากจะมีการต่อสู้เกิดขึ้น ทั้งสองจะรวมพลังแห่งแสงสว่างและความมืดเข้าด้วยกันเพื่อปกป้องมนุษย์มากกว่า

อ้างอิงข้อมูลจากhttp://henshinjustice.com/forums/showthread.php?t=25973 และแปลตีความเอง รวมถึงขยายความวิเคราะห์จากความเข้าใจของผม ข้อมูลนี้อาจไม่ถูกต้องเต็มร้อย หากมีผิดพลาดผมต้องขออภัยต่อแฟนคูกะและอากิโตะทุกท่าน มา ณ ที่นี้

ย้อนหลังไป 5ปีก่อน เกมออนไลน์ได้รับความนิยมอย่างเหลือล้น จากการกรุยทางของเกมเล็กๆ ที่เล่นกันในวงLANอย่าง Counter Strike จนขยายเป็นการเล่นผ่านเน็ตเวิร์คข้ามประเทศ และในที่สุด Ragnarok Online ก็เป็น MMORPG รายแรกที่เข้ามาสู่ตลาดเกมออนไลน์ไทยและครองใจผู้บริโภคได้เป็นจำนวนมาก แต่กระนั้น ด้วยเหตุผลที่ว่าสังคมไทยและบรรดาเพลย์เยอร์ไทยส่วนใหญ่ ยังไม่พร้อมสำหรับเกมออนไลน์ ธุรกิจเถื่อนเย้ยกฏหมายท้าทายกฏเกณฑ์ของสังคมจึงเกิดขึ้น ทั้งการฟอกเงินด้วยการแลกเปลี่ยนเงินตราต่างสกุลที่ถึงแม้เงินอีกสกุลจะเป็นเพียงข้อมูลดิจิตอลก็ตาม แต่มันก็ไม่ใช่เงินบาท จึงเข้าข่ายกฏหมายฟอกเงิน รวมถึงการโจรกรรมทางข้อมูล การรับจ้างเปิดโปรแกรมช่วยเล่น โดยมีจุดเริ่มต้นจากร้านอินเตอร์เน็ตคาเฟ่ ที่มีผู้ประกอบการไร้สำนึกอยู่เพียงไม่กี่ราย

ทว่า เกมออนไลน์ ยังถูกนำเข้ามาเรื่อยๆ จนท้ายที่สุดในปัจจุบัน ธุรกิจเกมออนไลน์นั้น เปรียบเสมือนขุมทองแห่งใหม่ หากผู้ประกอบการจะรู้จักวิธีการใช้กลยุทธ์ และกลวิธีที่จะเข้าถึงกลุ่มผู้บริโภค ซึ่งในปัจจุบัน บริษัทในเครือยักษ์ใหญ่ที่ประสบความสำเร็จนั้น มองเห็นได้แค่ 3ราย คือ เอเซียซอฟท์, INI3 Digital และ NC True จนทำให้ครั้งหนึ่งผมเกิดมุมมองต่อธุรกิจในวงการนี้ว่า เข้าสู่ยุค3ก๊ก แต่ถึงกระนั้น แม้ว่าเกมใหม่จะถูกนำเข้ามามากมายเพียงใด แต่สุดท้ายก็ต้องหายไปเงียบๆ กับสายลม หลายต่อหลายเกมต้องปิดตัวลงเพราะระบบเกมที่สูญเสียสมดุลโดยสิ้นเชิง บ้างก็อยู่ในช่วงจังหวะที่กำลังสั่นคลอน บ้างก็ยังหาจุดยืนของตนได้ไม่ชัดเจนพอ

แต่สิ่งหนึ่งที่ผู้ประกอบการมักจะมองข้ามไปเสมอนั่นคือ เกมเมอร์ที่แท้จริง ที่จะเป็นลูกค้าชั้นเยี่ยมของบริษัท และมี Brand Loyalty ที่สูงสุด ต้องการอะไรจากเกมออนไลน์ โดยมากผู้ประกอบการส่วนใหญ่มักมองเพียงแค่ยอดขายและผลกำไร จึงเกิดเป็นการแข่งขันสร้างนโยบายขายฝันขึ้นมามากมาย ไม่ว่าจะเป็น โลกจริงของคนจริง (กว่าจะสำนึกได้ถึงนโยบายและจุดยืนมันก็เกือบจะสาย) ก๊วนหญิง (เน้นแต่กลุ่มลูกค้าที่เป็นผู้หญิงจนดูเหมือนนโยบายล่อตะเข้มากกว่านโยบายที่เข้าถึงแก่นแท้จิตใจเสียอีกทั้งที่จริงแนวคิดนี้ถือว่าประสบความสำเร็จ) อลังการ สวยจริง ยิ่งกว่า (แต่ว่ามาแบบยิ่งใหญ่ได้แค่3วันก็ถึงจุดดับ) หรือแม้แต่การกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ของ เซิร์ฟเวอร์ใหม่ ไร้บอท (ขอโทษครับ ไอ้ที่ผมเห็นนั่นคืออะไร ทั้งที่นโยบายนี้คือจุดที่แก้ไขปัญหาได้ตรงที่สุด แต่ผลกำไรมันก็บังตาจนละเลยไป) 

ณ จุดนี้ ในฐานะของเกมเมอร์ที่เติบโตมาพร้อมกับเกมในยุคที่อุตสาหกรรมเกมเฟื่องฟู นับแต่Nintendo ประสบความสำเร็จในเครื่อง Famicom มาจนถึงยุคทองของเกม PC และล่วงเลยมาจนเข้ายุคเสื่อมของเกมออนไลน์ จากประสบการณ์กว่าหลายสิบปีที่คลุกคลีมา อยากพูดเสมอว่า สิ่งที่ผู้เล่นที่เป็นเกมเมอร์แท้ๆ ในเกมออนไลน์ต้องการนั้น ไม่ใช่ความยิ่งใหญ่อลังการ ไม่ใช่ความสามารถที่เปรียบเสมือนพระเจ้าของตัวละครของตน แต่เป็นสังคม สังคมของพวกเขา ที่พวกเขาจะสามารถไปด้วยกันกับเพื่อนๆ ที่แม้จะไม่เห็นหน้ากัน แต่ก็มารวมกันเพราะจุดหมายคล้ายคลึงกัน นั่นคือการร่วมออกเดินทางผจญภัยไปพร้อมกัน เติบโตด้วยกัน ช่วยเหลือซึ่งกันและกัน จนกว่าจะถึงจุดจุดหนึ่ง ที่แต่ละคนต่างก็บรรลุถึงเป้าหมาย แล้วจึงลงมาช่วยเหลือเพื่อนใหม่ที่ทยอยเข้ามาเรื่อยๆ เป็นวงเวียนหรือวังวนแห่งมิตรภาพ แต่ภาพเหล่านี้ กลับมีให้ผมเห็นแค่ ชั่วเวลาหนึ่ง ภาพที่เป็นเหมือนภาพลวงตา เมื่อลืมตาขึ้นมาอีกที มันก็หายไป เหลือแต่เหล่า Transformer และ Terminator หรือ Marionette เท่านั้น ที่อยู่รอบตัว

เมื่อมองเข้าไปในสังคมด้านมืด ของเกมออนไลน์ที่เรารู้จักดีว่าที่ไหน ผมกลับพบบางสิ่งที่เป็นเหมือนแสงสว่าง ที่ผมเชื่อว่าจะเตือนสติหรือปลุกบรรดาผู้ประกอบการให้ตื่นขึ้นจากภวังค์ได้ สิ่งที่ว่า คือ เซิร์ฟเวอร์เถื่อน ที่เปรียบเสมือนศัตรูตัวฉกาจของผู้ประกอบการ แต่ในทางกลับกัน พวกเขาคือครูและบทเรียนชั้นเลิศ ที่ผู้ประกอบการควรเรียนรู้ไว้ ท่ามกลางกลุ่มเซิร์ฟเวอร์เถื่อนที่เปิดกันอย่างไร้ระเบียบมากมาย ผมกลับพบว่า สิ่งที่ผมค้นหามานาน อยู่ท่ามกลางนี้ มันคือสังคม ที่เหล่าเกมเมอร์อย่างแท้จริงมารวมตัวกัน สร้างสรรค์ขึ้นมา แม้ว่าในเชิงกฏหมายมันจะผิดก็ตาม แต่หากเรามองไปที่กฏระเบียบ ข้อปฏิบัติ หรือแม้แต่กติกาของเขา เราจะพบว่า มันได้ผลดียิ่งกว่านโยบายขายฝันของผู้ให้ประกอบการจริงๆ เสียอีก ไม่ว่าจะเป็นระบบการปราบปรามที่เฉียบขาดและเด็ดขาด ระบบป้องกันบอทที่สมบูรณ์แบบและใช้งานได้จริง การดูแลเอาใจใส่ความเรียบร้อยของเซิร์ฟเวอร์ ทั้งๆ ที่ มีGMเพียงคนเดียว ต่างกับผู้ประกอบการรายใหญ่ที่มีเจ้าหน้าที่เป็นสิบแต่กลับควบคุมอะไรไม่ได้ การจัดระเบียบโซนค้าขายให้ดูมีความเป็นระเบียบเรียบร้อย การตรวจสอบทรัพย์สินโดยเฉพาะอย่างยิ่งการค้าขายเงินหรือไอเทมเป็นเงินจริง เหล่านี้ล้วนเป็นสิ่งที่อยู่ในใจของเหล่าเกมเมอร์ที่เล่นเกม MMORPG มาตลอดเวลาทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเล่นจนตันหรือไม่ แต่อย่างน้อยๆ พวกเขาก็สามารถสนุกกับมันต่อได้ โดยไม่มีคำว่าตัน หรือบางแห่งใช้ระบบ Free PK เข้ามาช่วยในการกำจัดบอท หรือ พวกใช้โปรแกรมโกง เหมือนอย่างหลักธรรมชาติที่ว่า หากมีสิ่งใดแปลกปลอมเกิดขึ้นเป็นจำนวนมาก กลไกธรรมชาติจะเป็นผู้กำจัดสิ่งนั้นๆ เอง แน่นอนว่ามีการควบคุมแม้แต่การใช้คำหยาบหรือการด่าทอเสียดสีตั้งชื่อที่สื่อความหมายในแง่ลบ

ดังนั้น ผมจึงไม่แปลกใจ ว่าสิ่งที่หายไป สังคมที่พวกผมต้องการ ทำไมจึงมาปรากฏในเซิร์ฟเวอร์เถื่อน แล้วแบบนี้มันถึงเวลาหรือยัง ที่ผู้ประกอบการจะพิจารณาให้ละเอียดถี่ถ้วน แล้วใช้ความสามารถในการดึงตัวบุคคลเหล่านี้ ที่มีศักยภาพในการดำเนินงานสูงกว่าที่ทางบริษัทจ้างมา เพื่อเข้ามาร่วมในทีมงานคอยบริหารและดูแลให้สังคมในเกมออนไลน์อย่างถูกต้อง ดำรงอยู่ต่อไป ก่อนที่มันจะเลือนหายไปกับกาลเวลา

เวลาที่ไปไหน แล้วเจอใครที่คิดว่าถูกใจ คนเรามักมองว่า นี่แหละคือรักแรกพบ และพยายามทุกวิถีทาง ที่จะให้ได้ครอบครอง ที่จะเอาชนะ โดยที่ไม่ได้ตระหนักเลยแม้แต่น้อยว่า มันอาจเป็นเพียงความรู้สึกหลง เพียงชั่ววูบหนึ่งเท่านั้น แต่ส่วนใหญ่ต่างก็สามารถสานต่อความรู้สึกนี้ได้จนกลายเป็นความรักที่สมบูรณ์แบบ

แต่ทำไมถึงบอกว่ารักแรกมีได้หลายหน แต่รักแท้มีได้แค่ครั้งเดียวนั้น ก็เพราะว่า ในบางคู่เมื่อได้พบหรือเจอคนที่ดีกว่า จะต้องมีความรู้สึกเสียดายขึ้นมาเสมอ จึงเป็นที่มาของคำว่า พบไม้งามเมื่อยามขวานบิ่น คนบางคนถึงขนาดละทิ้งคนใกล้ตัวที่มีค่าที่สุด ออกไปแสวงหาสิ่งที่เชื่อว่านี่แหละคือรักแท้จริงๆ แต่เมื่อเวลาผ่านไปจึงสำนึกว่า มันไม่ใช่รักแท้ มันเป็นเพียงแค่ความหลงชั่ววูบ หรืออาจเป็นแค่รักแรกพบ ที่เกิดขึ้นซ้ำซ้อนเท่านั้น เพราะรักแรกและรักแท้ ในหลายๆ กรณี อาจเกิดขึ้นได้พร้อมๆ กัน และในหลายกรณีก็มักเกิดอาการรักแรกพบซ้อนทับขึ้นมาไม่หยุดหย่อน ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับพื้นฐานทางจิตใจและอุปนิสัยของคนๆ นั้นด้วยเช่นกัน

บางคู่ต้องมาสูญเสียรักแท้ที่มีค่าของตนไป เพียงเพราะความรู้สึกหลงผิดที่เกิดขึ้นมาในใจว่า ต้องคนนี้สิ คือรักแท้จริงๆ แต่คนที่มีอยู่นี่ไม่ใช่ ทั้งที่รักแรกพบที่เกิดขึ้นใหม่ มันอาจเป็นเพียงแค่ภาพลวงเท่านั้น ยิ่งโดยเฉพาะในยุคสังคมปัจจุบัน ที่เรามักมองคนที่ถูกใจว่า เมื่อรู้จักแล้วต้องเป็นคู่รักกันทันที ซึ่งมันเป็นการเริ่มต้นที่ผิดมหันต์

การปลูกต้นรักนั้นไม่ยาก แต่การดูแลรักษามันยากยิ่งกว่า คนๆ เดียวอาจปลูกต้นรักได้หลายๆ ต้นในเวลาเดียวกัน แต่ถึงเวลาจริงๆ เขาจะดูแลให้งอกงามถึงขีดสุดได้แค่ต้นเดียวเท่านั้น หรือไม่อย่างนั้นก็จะต้องสูญเสียมันไปจนหมด เช่นเดียวกันกับความรัก คนเราสามารถบ่มเพาะมันขึ้นมาในใจทีละมากๆ ได้ตลอดเวลา แต่เราสามารถประคับประคองดูแลรักษามันได้แค่หนึ่งเดียวเท่านั้น และคนที่รู้ดีว่าควรจะเลือกรักษาอันไหนนั้น ก็ไม่ใช่ใครแต่เป็นตัวของเราเอง มีแต่ใจของเราเท่านั้นที่รู้ว่า แท้จริงแล้ว เรารักใคร

รักแรก จึงเกิดขึ้นได้หลายครั้งหลายหนไม่ยั่งยืนไม่คงทนและไม่มีจำกัด แต่รักแท้นั้นเกิดขึ้นได้แค่ครั้งเดียวและคงทนเป็นนิรันดร์ หากเรารู้จักที่จะรักษามันไว้ ให้อยู่ในใจเราไปตราบนานเท่านาน